Wiem, że wiele osób oczekuje postu o „nie ziemniakach”. I dobrze. Zmusza mnie to do zatrzymania się i  zebrania myśli do kupy. A dzieje się dużo, choć może nie zawsze na to zwracam uwagę. Jednak powinno się zauważać też małe  rzeczy nazywane czasem błogosławieństwami bądź lekcjami zakończonymi owym błogosławieństwem; zależy od sytuacji.

Werset biblijny mówiący o wyznawaniu grzechów sobie nawzajem oraz modleniu się, chodził za mną od dawna. Dlaczego? Bo pewne sytuacje ciągnęły się za mną latami, były jak kule u nogi, dawały się we znaki nawet podczas uwielbienia, rozważania Słowa, czegokolwiek. I za nic w świecie nie chciały  odejść. Ileż to godzin spędziłam na modlitwie, żeby to paskudztwo ode mnie odeszło. I nic. Chwila ciszy, jak gdyby burza wyznaczała czas i miejsce swojego powtórnego nadejścia. Możecie mówić co chcecie, ja wiem jednak swoje. Niektóre rzeczy warto  komuś powiedzieć; tak mówi Biblia. Nawet jeżeli są najgorsze, najbardziej wstydliwe. Oraz modlić się, abyśmy zostali uzdrowieni, nie tylko cieleśnie, ale i duchowo. I poczuć ulgę, stać się nagle tak lekkim.  Wybaczyć sobie, a wtedy i On odpuści nam.
Z własnego ostatniego doświadczenia gorąco  polecam.

Jakby tego było mało, od stycznia dość często opuszczam wspólne zgromadzenia. Nie zawsze z własnej winy, często zmusza mnie do tego praca. Dotychczas sądziłam, że skoro przez nią nie mogę uczestniczyć w społecznościach, to nie jest ona Bożą pracą. Jednak mimo wszystko coś w środku mówiło mi, że mam zostać, że tu mam być. Nawet jeśli.. (Nie, nie będę narzekać. Bo wcale nie jest źle. Jest dobrze. Ogólnie jest dobrze. Nie wiem dlaczego na pierwszy plan wysuwają mi się myśli, że to i to mnie wkurza. Zawsze jakiś mały feler się znajdzie.).
Razu pewnego miało odbyć się spotkanie. Dzień był wolny, spędziłam go w domu. I było mi dobrze. Tak dobrze, że stwierdziłam, że nigdzie nie idę. Godzinę później uświadomiłam sobie, że mogłam pójść. Ale było już za późno.  Rozpłakałam się (wiem, ale wstyyyd!).
Chwyciłam za telefon i napisałam do S.

„Kilka lat temu nie mogłam chodzić na młodzieżówki. W zasadzie nigdzie nie mogłam wychodzić. Ale wiesz? To nauczyło mnie rezygnacji z wszystkiego. Było pewnego rodzaju próbą czy wytrwam pomimo, bo społeczność z ludźmi nie może stać się  ważniejsza.”

Zdecydowałam. Przed snem wysłucham kazania: „Do kogo się nawróciłeś: do Boga czy do ludzi?” Czy gdy zabraknie spotkań dasz radę wytrwać?
Dam radę. Już dałam. Alleluja!
Zachęcam do korzystania z młodzieżowek itp., ponieważ Bóg nie chce, abyśmy celowo opuszczali miejsca, gdzie możemy się wspólnie budować. Owszem, wejście do „własnej komory” też jest ważne, tak, liczy się nasza osobista relacja, ale… przebywajmy razem!